Verdriet, waarom toen wel en nu niet ?

Hier ga ik een blog schrijven over hoe ik me voel als ik terug kijk op mijn leven.

Mijn kleine meid, twee handen en 4 pootjes op ene buik ! Mijn steun en toeverlaat ! 

Er is na mijn 12e jaar veel veranderd in me leven. Ik kreeg toen veel last van de epilepsie, en toen begon het allemaal ook, wat nu nog steeds zo loopt . Maar het was toen alleen nog mijn epilepsie waar ik toen last van had. Maar goed, zoals verteld was in een van de blogs, is dat ik goede medicatie kreeg en dat ik mij daar zo goed op voelde dat ik alles weer kon. Tot een jaar 18 +/- . In die tijd ging het zo goed met me, ik kon en deed alles. En als ik er nu op terugkijk kan ik wel huilen, en dat doe ik soms ook. Want het is pijnlijk om te zien dat ik niet eens meer een dagje naar de stad kan omdat ik last heb van de epilepsie/vermoeidheid en pijn.

En als ik kijk in die jaren tijd deed ik zoveel op een dag, wat ik nu niet eens in een week redt. Ik ging s’ochtends vroeg om half 7 met de fiets naar de trein, toen naar school. Ik moest dan nog een stuk lopen en had een schooldag tot ongeveer 3 uur. Weer terug lopen en wachten op de trein. Dan weer naar huis, even wat drinken en hop, op de fiets weer naar me werk tot 9 uur, en dan weer terug op de fiets. Als ik nu al kijk wat ik op noem/schrijf  kan ik het niet begrijpen dat ik zo afgetakeld ben. Ik zie andere mensen van mijn leeftijd dingen doen die ik ook zo graag had willen doen, en dan denk ik terug in de tijd dat ik alles nog kon, en dan is dat best frustrerend. Want waarom lukt me dat niet ? Ik doe er alles aan ? Ik knok keihard voor me gezondheid ! En dan nog krijg ik een vooroordeel van mensen. Ja mensen ik ben zo afgetakeld omdat ik door alle aanvallen en medicatie meer hersenbeschadiging heb. En er meer dingen in me lichaam zijn gebeurd, zoals Fibromyalgie en de vermoeidheidsyndroom en pijnsyndroom. En ja, ik kan het niet uitstaan dat ik het allemaal niet meer kan, en dat ik dan ook nog eens keihard naar me hoofd geslingerd krijg van: je stelt je aan, want voor een paar jaar geleden deed je het wel, dan doet me dat verdriet. Ik hoop zo dat mensen een paar keer doordenken en zich proberen te verplaatsen in andere mensen die ziek zijn, en hoe graag die het wel niet anders hadden willen zien.

 

Door dit allemaal wat ik meemaak, heb ik juist respect voor andere mensen, en denk ik eerst na voordat ik een oordeel geef. Ja ook ik deed het eerst, maar heb er wel van geleerd, dat het pijn doet als je oordeelt vanuit iemand ze buitenkant. Want als iemand geen been heeft, is er geen oordeel, omdat je dat kan zien, maar mensen die inwendig iets mankeren krijgen altijd een oordeel en stempel er opgedrukt.

 

Liefs Van Mij

Advertenties

Een gedachte over “Verdriet, waarom toen wel en nu niet ?

  1. Pingback: Weekoverzicht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s