MIJN ZIEKTES – DEEL 6 – EPILEPSIE

Ik ga nu verder vertellen over hoe het allemaal verliep toen ik weer wou gaan beginnen aan een nieuwe studie.

Deze studie begon geloof ik rond september 2012 ( precies weet ik het niet meer ) . Ik vond de opleiding al vanaf het begin af aan helemaal niet leuk. Het was te makkelijk, en het leek veel op de opleiding die ik ervoor had gehad. Maar er werd door mijn docent gezegd dat later in de opleiding het zal gaan veranderen. Nou ik geloofde dat natuurlijk en wou met 100% voor deze opleiding gaan. We hadden een proefperiode tot oktober. Ik wou doorgaan dus vanaf 1 oktober werd er bepaald of je door mocht en of je dat wou. Dat was bij mijn wel duidelijk. Dus vanaf 1 oktober had ik een studie, maar dat betekende ook dat ik vast zat aan die studie. En toen, toen gebeurde er wat, wat nu nog steeds niet goed gaat……

 

Ja dat is mijn gezondheid. Mijn gezondheid gaf het ineen keer op. Ik voelde me al twee jaar niet lekker ( zoals ik al eerder een blog over geschreven had) maar het was niet epilepsie, dus ik dacht het trekt wel weg, en als ik op school zit gaat het allemaal weer normaal.

Maar nee, mijn lichaam wou niet meer ! Ik stortte letterlijk en figuurlijk in. Deze dag en datum zal ik nooit meer vergeten. Het was 4 oktober 2012, en ik zal naar de stad gaan met Myron, maar Myron was in Elst, dus ik moest even met de trein naar Elst, en dan konden we samen verder naar de stad. Me moeder bracht me naar het station toe, en daar werd ik al naar in me hoofd, en me lichaam. Maar ik dacht dat ik me dat inbeelden. Totdat ik op een gegeven moment op het station aan het wachten was en het maar steeds erger en erger werd… Ik wist niet wat er loos was, dus ik ging maar lopen en lopen en lopen… Maar het werd erger en nog erger. Ik wist op een gegeven moment niet meer waar ik stond of waar ik was? (later zijn die dingen wel weer boven gekomen). Ik ging op het bankje zitten, maar ik stortte helemaal in elkaar … Ik kon niks meer? Me benen kwamen niet meer vooruit? Ademen deed zeer? Het denken lukte me moeilijk? Mijn bewustzijn was even weg? Later kwam het weer terug, maar er was op dat moment niemand om me heen die me kon helpen.

Eenmaal bij bewustzijn kwam de trein, waar ik in ben gestapt, en een grote paniek en angst aanval kreeg…. Ik ben gaan rennen en lopen door de trein, en ik was erg aan het zweten, en ik zag helemaal niks, voor mijn gevoel dan, en ik wou maar iemand om me heen hebben die ik lief heb, een vertrouwend iemand, maar die waren op dat moment natuurlijk niet in de trein. Ik ben gaan bellen, en gaan bellen en bellen naar iedereen, maar de ene had geen bereik en ik kon Myron niet bereiken want die was auto aan het rijden en kon niet opnemen. Tot op een gegeven moment dat hij opnam, en ik ook net bij het perron aankwam, ik zij je moet nu naar de treindeuren komen, want ik weet niks meer, ik ben helemaal in de war , en ik moet hier weg, en ik weet allemaal niet meer wat k nog meer zij, maar gelukkig was Myron er.

Nou wij gauw naar de auto, en meteen de dokter opgebeld, en daar zijn we toen meteen naartoe gegaan, en kreeg kalmeringstabletten en slaappillen, zodat de paniek en angst weg ging, of wat rustiger werd. Phoe .. Nu ik het weer aan het schrijven ben, denk ik bij me eigen nog steeds wat was dat heftig toen. Ik kreeg therapie ervoor, maar dat mocht ook niet baten … EMDR gehad ( trauma verwerking) …. En allemaal andere dingen, maar het hielp niks …

Later gebeurde het weer, en was het weer zo heftig, maar op dat moment was ik bij mijn therapeut, en me moeder was er ook bij, toen zijn we weer meteen naar de dokter gereden. Ook daar weer het zelfde verhaal. Ik kreeg weer kalmeringstabletten en slaappillen. En de therapie bleef ook doorgaan, alleen ergens anders die echt alleen maar op angst en paniek waren gespecialiseerd. Nou, daar kan ik, sorry dat ik het zeg, maar daar kan ik geen goed woord over zeggen. Ik voelde me steeds slechter in me vel door deze therapie. Toen heb ik die behandeling gestopt en ben weer terug gegaan naar de gene die mijn als eerste behandelde. Toen heeft zij samen met de dokter besloten om mij medicatie ervoor te geven, en dat hielp eigenlijk meteen al wel. Maar mijn lichaam wou wel meer en meer hebben. Nu kan ik zeggen dat ik de medicatie van de angst en paniek zo goed als onder controle heb. Soms heb ik er nog last van, maar meestal hangt het samen met de epilepsie. (ik vertel hier meer in de volgende blog over). Maar uiteindelijk weet ik nu wel om te gaan met me angst en paniek aanvallen.

 

Maar ik hield niet alleen daar last van, maar ook allemaal andere lichamelijke klachten en de epilepsie. Hoe dat verder ging/gaat vertel ik in de volgende blog.

Liefs Van Mij             

Advertenties

Een gedachte over “MIJN ZIEKTES – DEEL 6 – EPILEPSIE

  1. Pingback: Weekoverzicht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s