Hoe ga ik om met de negatieve tijd, onbegrip en vooroordelen?

Hoe ga ik om met de negatieve tijd, onbegrip en vooroordelen?

955f3f93184e6301634c23f7d5599d8d

 

Hoe ga ik daar mee om? Ja dat is een moeilijke vraag, en op die vraag kan ik jullie wel een duidelijk antwoord  geven. Want het is namelijk best wel hard als iemand je niet gelooft.

 

Er zijn mensen die ver van me weg staan, bijvoorbeeld : Toen ik nog op school zat, de leerlingen die me niet geloofde. Ik vond dat wel erg en deed me verdriet. Maar verder had ik er geen slapeloze nachten over, want er waren ook mensen die heel goed wisten wat er was.

Het fijnste aan mijn schooltijd was, dat ik de verzorging deed op de BBL niveau . Het was zo dat daar twee ziekenhuis bedden stonden, en dat, als ik me eigen niet goed voelde of epilepsie had, legde ze me daar in bed, en dan werd ik opgehaald door me moeder. Maar het aller mooiste aan de schooltijd was, dat we een examen opdracht hadden, en dat was een presentatie geven over “iets” in de verzorging. Je mocht het groots uitpakken, borrel enz. erbij. Bij mij was het heel makkelijk; Ik doe het over epilepsie. Ik heb verschillende instanties uitgenodigd en ook zoveel mogelijk leraren en heel veel leerlingen. Ik heb toen een presentatie erover gegeven, en daarna moesten ze een feedback geven,op papier. Als ik de reactie hoorde en las, had ik een glimlach van oor tot oor. Want iedereen had een ander beeld ineens van mijn. Het pakte zo goed uit, dat het door “veel” klassen en leraren onder elkaar ging, waardoor ik nog een presentatie gehouden heb aan een andere klas.

Ook waren er leerlingen die uit de buurt bleven omdat ze het eng vonden….

 

Er zijn mensen om me heen die nog steeds snel oordelen, maar ik lach ze gewoon inwendig uit, want ze weten de helft niet eens. Maar er zijn ook mensen die dingen zeggen waardoor ik echt helemaal overstuur van kan raken. Er wordt gewoon glashard gezegd dat ik geen epilepsie heb, want je ziet het niet. Als dat wordt gezegd moet ik inwendig kei hard huilen. En wat dan nog het ergste is , is als mensen je niet willen begrijpen. Je kan ze het honderdduizend keer uit leggen, maar ze willen je niet geloven/begrijpen. Dat doet zeer, en dat is echt een steek in je hart. Het enigste wat ik juist zou willen, zijn de mensen die het dichts bij mijn staan, het juist meest accepteren, respecteren en me geloven. Sommige mensen gaan het eindelijk begrijpen. Maar er zijn er nog een hele hoop die dat niet doen, en ook volgens “mijn” niet willen ???

Maar ik heb in die 20 jaar leven met epilepsie daar wel een weggetje in gevonden. Ik lach ze dan maar inwendig gewoon uit, of ga er niet tegen in. Want het helpt toch niet!

 

Liefs

955f3f93184e6301634c23f7d5599d8d

Advertenties
Geplaatst in: Blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s