Hoe om te gaan met tegenslagen?

Hoe om te gaan met tegenslagen?

e633f6ff879eef8d843a11d8ec796824

In het ziekenhuis krijg je weleens iets te horen wat niet leuk is. Een tegenslag dus. Ik ga met stiekem de hoop dat er wel iets is voor mijn dat ik me beter ga voelen. Maar dan krijg je het tegenovergestelde te horen.
Ik weet nog goed, dat ik de eerste week van januari een afspraak had bij de arts. Het ging over mijn operatie traject(ik ga jullie hier nog over vertellen in een andere blog). Ik schreef toen op facebook.

Morgen gaan we het jaar positief beginnen met weer een frisse start aan de onderzoeken/bezoekjes ziekenhuis voor de operatie. Klink misschien raar ;Maar ik heb er zin in , kijken wat dit jaar mij brengt qua beterschap worden van epilepsie !

Ik had die week een afspraak bij de arts, en ging er vol goeie moed ernaartoe. Ik dacht, het gaat misschien wel een lange weg worden, veel onderzoeken, maar dat heb ik ervoor over. Maar niks was meer waar. Ik kreeg te horen van de arts dat de operatie stop is gezet( tijdelijk ) , ze hebben uit onderzoeken een conclusie kunnen trekken dat er meer in me lichaam loos blijkt te zijn, maar wat weten de artsen nog niet. Dus ik kreeg wel op dat moment een brok in me keel, want ik had dat niet verwacht. Het positieve ervan, was wel dat ze meteen ook gaan onderzoeken wat het dan eventueel kan zijn. (dit kan pas 14juni,woooww, was wel langer als dat ik verwacht had).

Terug in de auto, besefte ik het niet goed wat er nu allemaal loos is, en wat er gezegd was, want ik had deze uitslag niet verwacht. Toen één of twee weken later begon ik ineens keihard te huilen, toen ik foto’s aan het kijken was. Het was het verdriet van de uitslag, die er toen pas uit kwam. En waarom toen ? Toen ik de foto’s aan het kijken was? Daar heb ik een simpel antwoord op, ik zie me op alle foto’s (bijna) lachen/stralen. Maar op dat moment besefte ik me ook, dat er achter mijn lach eigenlijk wel verdriet zit. Het gekke van de tegenslagen zijn, dat je die pas laat verwerkt. ( tenminste, ik wel )

Maar ik heb natuurlijk qua me ziekte niet alleen tegenslagen als ik slecht nieuws krijg uit het ziekenhuis,maar ook de gewone dagelijkse dingetjes. Of andere dingen die er gebeuren moeten.

 

Zoals ik al genoemd had in een van de vorige blogs, was dat ik door te veel prikkelingen epilepsie kreeg. Ik weet na 20 jaar epilepsie te hebben, ongeveer waar mijn grenzen liggen die ik wel en niet kan doen. Zoals dingen waar ik te veel prikkels van krijg. Maar ook even naar de stad, zelfs dat lukt me niet zo als de normale meiden van mijn leeftijd kunnen. Als ik een uurtje in de stad heb gelopen, mag ik van geluk spreken dat ik dat zelfs al vol gehouden heb. Maar ook daarna heb ik weer last van te veel prikkels in me hoofd als ik eenmaal tot rust ben dan voel ik die zo goed. Maar ook soms komt er woede en verdriet bij mijn naar boven, van waarom ? Waarom? Waarom? Waarom kan ik nou niet alles gewoon net zo als een ander iemand die gezond is.

Maar doordat besef ik ook juist dat ik een goed leven heb, en juist dubbel en dwars geniet van andere dingen, de kleinste dingen. En bij elke tegen slag , denk ik altijd weer de positieve kant ervan. En aan de mooie dingen die ik in me leven heb. En hoe mooi mijn leven is. Ik hou van mijn leven! En ja ook met mijn beperkingen. Juist daardoor weet ik wat genieten is.

Liefs

e633f6ff879eef8d843a11d8ec796824

Advertenties
Geplaatst in: Blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s