Ziekenhuisopname

Vandaag is het (al) weer zover, ik word voor de zoveelste keer weer opgenomen in het ziekenhuis. Dit is de 3e keer al binnen een jaar tijd, dat zegt denk ik al voldoende over het feit hoe het met me gaat de afgelopen tijd.
Het gaat eigenlijk al vanaf 2012 niet goed met mijn. Ik heb in die tussentijd ook 5 keer in het ziekenhuis gelegen, maar eigenlijk heb ik tot dusver nog weinig resultaten behaald. Hetgeen waar ik wel van opgeknapt ben (deels) is me vermoeidheid. Dit is vorig jaar oktober uitgebreid aangepakt en ik ben sinds die tijd minder moe en heb meer conditie, ook mijn gewicht is minder geworden. En dat allemaal door een paar medicijnen minder.

Maar goed terug naar het verhaal dat het sinds 2012 eigenlijk niet goed met mij gaat. Ik ben heel veel aan het tobben geweest voor een goed resultaat. Mijn doel is dat ik gewoon weer me eigen dingen kan doen, niet zoveel afhankelijk ben van een ander en ook me eigen beter ga voelen. Ik wil gewoon kunnen functioneren net zoals een ander. Dat het beperkt moet gaan, dat moet helaas dan maar… Maar ik zou gewoon net zo graag als alle andere normale mensen willen fietsen, boodschappen doen, stukjes wandelen en werken en uitgaan en ga zo maar door.
Ik weet in me achterhoofd dat ik me erbij neer moet leggen dat ik altijd beperkt zou blijven, maar ik wil gewoon vechten totdat het onderste uit de kan is gehaald en dat ik dan kan zeggen, zo; dit is het, dit heb ik, dit is hetgeen wat wel en wat niet kan. Maar tot op heden is dat nog niet zo en ga ik daar hard mee aan de slag.

In de volgende blog ga ik jullie verder vertellen wat nu het behandelplan is voor deze opname.

 

Liefs van mijn

38761781_10214752585260623_6236923727955623936_n.jpg

Advertenties

Nieuwe update na een lange tijd geleden

Hoi Hoi lieve lezers,

Zoals jullie zien ben ik lang niet meer bezig geweest met nieuwe blog posten te plaatsen. Dit had met mijn gezondheid te maken helaas.

 

Vanaf oktober 2017 heb ik 7 weken in het ziekenhuis gelegen, met daarop een goed herstel en een super vooruitgang.  Ik ben namelijk van 18 medicijnen naar 9 medicijnen gegaan en voelde me stukke beter en weer vol energie, ik kon weer een hoop doen. Ik moest nog wel rustig herstellen maar daar nam ik de tijd voor en beetje bij beetje kon ik weer dingetjes doen die ik in jaren niet meer heb kunnen doen.

 

Jammer genoeg kreeg ik in december ineens val aanvallen… ( waar ik niet bekend mee ben ). Ik heb mijn neuroloog gebeld en die wilde dat ik naar haar spreekuur kwam. Daar eenmaal geweest kreeg ik te horen dat ik weer opgenomen moest worden in het ziekenhuis. In januari kreeg ik al telefoon dat ik kon komen. Deze opname duurde maar 2 weekjes en toen was ik weer fijn thuis. Maar het goede gevoel was niet van lange duur.

 

Tot op heden voel ik me niet goed en ben volop aan het contacten met het ziekenhuis hierover. Vandaag krijg ik nog een bericht van de arts hoe we het nu verder aan gaan pakken. Ben benieuwd !

 

Oja, tijdens mijn opname in januari is het besluit genomen dat ze het operatietraject tijdelijk stilzetten zolang ik me niet goed voel. Hierover ga ik snel weer een blog posten.

Liefs van mijn

Tijdelijk in onderhoud

Lieve allemaal ,

 

Zoals jullie al hebben kunnen zien ben ik al enige tijd niet meer bezig met mijn blog geweest. 

Vanaf nu ben ik weer een beetje bezig om de site te vernieuwen en een nieuw logo te ontwerpen. 

Maar op korte termijn kom ik hier zeker weer op terug. 

Dit was een kleine update over Mijn Geluk ! 
Dus wil je op te hoogte blijven, voeg je dan toe op facebook of hou Mijn Geluk in de gaten voor nieuwe update’s .

Liefs van Mij 

Over de streep heengegaan

Het onderwerp zegt eigenlijk al genoeg, ik ben over de streep gegaan, en dan bedoel ik qua mijn gezondheid.

In 2012 is er van alles met mijn gebeurd qua gezondheid. Vanaf toen ben ik heel ziek geworden, en zijn er allemaal andere dingen bij mijn gezondheid gekomen, dus niet alleen de epilepsie.

Ik ging over de streep. Wat bedoel ik daarmee ? Ik bedoel ermee dat ik de voorgevoelens negeerde.

Ik ben vanaf 2008 ziek geworden en er is van alles gebeurd. ( allemaal te lezen op de blogs ) Maar vanaf het moment dat ik me weer beter voelde ging ik kei hard aan de slag. Soms kreeg ik een terugval, maar als ik daar vanaf was ging ik weer door. Ik heb binnen een kleine 2jaar mijn MBO diploma gehaald terwijl ik ziek was. Maar waar een wil is, is een weg!

 

Na mijn opleiding had ik een 8 maanden wachttijd voor de nieuwe opleiding. In een keer voelde ik me niet lekker en een beetje somber worden. Ik voelde me anders dan anders. En die gevoelens namen maar toe en toe, terwijl ik juist altijd een meisje ben die straalt en vrolijk is. Ook toen was ik dat hoor, want ik liet niemand merken wat ik voelde. Maar op een gegeven moment kun je het niet meer tegenhouden. De masker valt dan in een keer af, in een keer stort je in elkaar. En als dat gebeurd, kan je je niet verschuilen achter een lach en vrolijkheid. Want als je lichaam niet meer mee werkt, hoe graag je het ook zal willen, werkt het gewoon niet. Het was jammer genoeg ook goed aan mij te zien dat ik me slecht voelde . Ik kon wel een laag make-up erop doen, maar daarachter verschuilde heel iemand anders eigenlijk.

 

Maar ook weer na een hele korte tijd beurde ik me er keihard bovenop, ook met dank aan papa en mama en Myron natuurlijk. Ik knokte keihard voor het geen wat ik wil ! En dat zal ik altijd blijven doen. De lach en de vrolijke Ashley zal er altijd zijn. Ook toen het wat minder ging.

 

Bij deze blog heb ik geprobeerd uit teleggen dat ik dus niet naar me eigen lichaam geluisterd heb, en dat nu wel moet doen !

 

Liefs Van Mijn

Moet ik me eigen eigenlijk wel verantwoorden ?

Moet ik me verantwoorden? Nee eigenlijk niet. Maar als er tegen je wordt gezegd dat je het niet waard bent om andere mensen om je heen te hebben die van je houden, dan voel ik het wel zo, dat ik me eigen moet verantwoorden…

 

Er wordt gewoon echt kei maar dan keihard tegen mij gezegd dat ik mensen kapot laat werken voor mijn, omdat ik het zelf niet kan en dat vinden ze onzin.  Ze zeggen/denken dat bepaalde mensen er onderdoor gaan, omdat ze voor me zorgen …

 

Ik heb hier ook niet voor gekozen om ziek te zijn. Ik kies er wel voor om keihard te werken om mijn gezondheid weer op peil te krijgen. Maar dat is dan hetgeen wat deze mensen niet willen zien.

 

Vergeet niet dat dit maar een paar mensen zijn die het doen. Ze zijn op een hand te tellen. Maar deze mensen doen me zoveel pijn dat die opmerkingen wel tellen voor 100 mensen.

Liefs van mijn

Geen vertrouwen in mij omdat ik epilepsie heb ?

In deze blog wil ik jullie uitleggen wat ik weleens voel. Of mijn gevoel klopt dat weet ik niet, maar zo voel ik me soms.

 

Soms heb ik het idee dat mensen denken dat er geen vertrouwen is in mijn qua dingetjes doen, omdat ze denken: Ja ze heeft epilepsie dus dat laat ik niet aan haar over.

 

Om een voorbeeld te geven is bijvoorbeeld oppassen op kindjes. In het verleden ( gelukkig zijn er een aantal die me 100% er wel in vertrouwen) waren er mensen die ik goed kende waar ik vaak mijn hulp heb aangeboden voor het oppassen. Mensen zaten dan in nood om oppas te hebben, en dan kon in gewoon oppassen, maar deze mensen vroegen mijn hulp niet want ze waren bang als ik op ging oppassen dat er dan wat gebeurde.

 

Dat maakte mij zo onzeker en verdrietig. Want tijdens een aanval doe ik niks wat kwaad kan. |En ik voel me aanvallen aankomen, dus ik kan van te voren nog goed handelen en me eigen in veiligheid stellen.

 

Gelukkig zijn er de laatste jaren wel mensen die mij het vertrouwen hebben gegeven.

 

Liefs Van Mij

Ik heb epilepsie, dus ben ik dan eng of raar ?

Het is heel gek maar de openingszin geeft al aan wat ik hier een beetje mee bedoel.

Sommige mensen zijn bang om bij mij in de buurt te zijn als ik me niet zo lekker voel. Ze zijn bang dat ik een aanval krijg en ontlopen me hierdoor.

 

Ook wordt er soms op het moment als ik een aanval krijg naar mij gekeken alsof ik een 1 of andere gek ben. Tijdens mijn aanvallen praat ik wartaal maar soms praat ik ook heel helder en dan over de gekste dingen. Maar mensen kijken me daarna soms aan alsof ik gek  ben of een raar mens ben?

 

Je hebt zoveel verschillende aanvallen, dat je soms bij sommige niet eens merkt dat er een aanval is/was .

 

Ik heb ook aanvallen waarbij ik een schok geef. Ook dan kijken weleens mensen naar me, en zeggen wat doe jij nou raar ? Maar dan zijn dat ook kleine aanvalletjes.

 

Wat ik ook een keer meegemaakt heb is dat iemand aan mij zag dat ik me niet goed voelde en tegen mij zij dat ze even bij mij weg ging omdat ze me eng vond als ik een aanval had.

 

Voor mij is dat natuurlijk niet leuk om te horen dat iemand bij me weg loopt omdat ik epilepsie heb. Maar het is heel goed te begrijpen dat mensen het niet fijn vinden om het te zien, of zelf eng of angstig zijn.

Ik heb mijn eigen aanvallen ook weleens gezien op filmpjes, en dat is ook voor mij wel heel apart om te zien.

 

 

Liefs Van Mijn